31 Μαΐ 2018

ΤΡΕΙΣ ΠΟΛΕΙΣ, ΤΡΕΙΣ ΧΩΡΕΣ - ΤΡΙΤΟΣ ΣΤΑΘΜΟΣ: ΒΙΕΝΝΗ


Ο τρίτος σταθμός αυτού του όμορφου ταξιδιού που ξεκίνησε από τη Βουδαπέστη, είναι μια πόλη που πάντα ποθούσα να γνωρίσω, που την είχα συνδυασμένη στο μυαλό μου με ρομαντικά απογεύματα, ευγενικές μουσικές, χαλαρούς περιπάτους κάτω από καθαρό ουρανό, με σκηνικά βαμμένα σε παστέλ χρώματα.

Φεύγοντας από τη Μπρατισλάβα, είχα έναν μικρό κόμπο στο στομάχι, γιατί αφενός ήμουν χαρούμενος που σε λίγη ώρα θα βρισκόμουν επιτέλους στη Βιέννη, ωστόσο θα έφτανα νύχτα και έτσι δε θα μπορούσα να πάρω αμέσως τις εικόνες που ήθελα από την πόλη. Αλλά γιατί να πρέπει να περιμένω ως το πρωί;


Σχεδόν αμέσως μόλις έφτασα στο ξενοδοχείο μου, στην λεωφόρο Taborstrabe και τακτοποίησα τα πράγματά μου, τα πόδια μου ήταν αδύνατον να ησυχάσουν αν δεν έκανα μια πρώτη, νυχτερινή βόλτα. Χωρίς χάρτη, χωρίς σχέδιο -το αγαπημένο μου- ακολουθώντας απλά τη ροή της πόλης και του κόσμου. Και τα βήματά μου, μετά από κάμποση ώρα, με έβγαλαν στην απέναντι μεριά του Δούναβη, στους πεζόδρομους της παλιάς πόλης και στο Stephansplatz, την πολύβουη πλατεία του γοτθικού καθεδρικού ναού του Αγίου Στεφάνου, σήμα κατατεθέν της πόλης, με το πανύψηλο καμπαναριό, που φαίνεται ακόμα πιο ψηλό, έτσι στριμωγμένο ανάμεσα στα γειτονικά κτήρια. Υπέροχη η νύχτα, σκέφτηκα, αναμένοντας με περισσότερη αγωνία πια τη μέρα που σε λίγες ώρες θα ανέτειλε.

Η πρώτη ολοκληρωμένη μέρα στη Βιέννη αφιερώθηκε σε αυτό που προφανώς έχει δώσει στην πόλη την αριστοκρατική διάσταση που μένει στη μνήμη κάθε ταξιδιώτη - τα μεγαλοπρεπή παλάτια της. Πριν όμως, όπως έκανα και στη Βουδαπέστη, φρόντισα να προμηθευτώ την Vienna Card, μια κάρτα που προσφέρει απεριόριστες μετακινήσεις με τα μέσα μαζικής μεταφοράς και εκπτώσεις σε μουσεία και άλλα αξιοθέατα της πόλης. Εγώ επέλεξα την κάρτα των 48 ωρών, εσείς μπορείτε να βρείτε αντίστοιχα την κάρτα που ταιριάζει στο πρόγραμμά σας.




Αρχή με το ανάκτορο Schonbrunn, το πανέμορφο θερινό παλάτι των Αψβούργων, με τους πανέμορφους κήπους περιμετρικά, χτισμένο στα πρότυπα των Βερσαλλιών, όπου φιλοξενήθηκαν η αυτοκράτειρα Σίσσυ, η Μαρία Αντουανέτα και ο Μέγας Ναπολέων, αλλά και σε μία αίθουσα του οποίου έδωσε την πρώτη του παράσταση ο Μότσαρτ, σε ηλικία μόλις έξι ετών. Συνέχεια στο Belvedere, με τους εξίσου εντυπωσιακούς κήπους κι από τις δύο μεριές του και τέλος, μέσα στην πόλη, στο εντυπωσιακό παλάτι Hofburg, έδρα σήμερα του Προέδρου της Αυστρίας και της Εθνικής Βιβλιοθήκης της χώρας. Εκεί, βρίσκεται και το, δημοφιλές στους επισκέπτες, μουσείο της Σίσσυ, το οποίο όμως εγώ δεν θέλησα να επισκεφθώ.






Μετά από τέτοια βόλτα, ξεκούραση στην παλιά πόλη, στο ιστορικό καφέ Centrale (Herrengasse 14) για βιεννέζικο καφέ "Μελανζέ" και νοστιμότατη πάστα σοκολάτα σε έναν χώρο μοναδικά διακοσμημένο με θολωτά ταβάνια, πολυελαίους, μαρμάρινους κίονες και βιτρό. To Centrale, λειτουργεί από το 1906 και θαμώνες του υπήρξαν σπουδαίοι λογοτέχνες, διανοούμενοι και πολιτικοί, όπως ο Σίγκμουντ Φρόυντ, ο Στέφαν Τσβάιχ, αλλά και ο Αδόλφος Χίτλερ.


Και επειδή είμαι στη Βιέννη, την πατρίδα του σνίτσελ, για φαγητό, δε μπορούσα να μην τιμήσω το, κατά γενική ομολογία, καλύτερο σνίτσελ της Βιέννης, στο περίφημο εστιατόριο Figlmuller (Wollzeile 5), το μαγαζί που δημιούργησε το σνίτσελ όπως το ξέρουμε. Η Βιέννη είναι, φυσικά, γεμάτη εστιατόρια που σερβίρουν σνίτσελ, αλλά ...σας το λέω, πρέπει να φάτε εκεί, έστω μία φορά. Πηγαίνετε νωρίς, περιμένετε υπομονετικά στην ουρά για να βρείτε τραπέζι και απολαύστε το απίθανο σνίτσελ τους, που σχεδόν το μισό είναι έξω από το πιάτο!


Για να χωνέψω το τεράστιο σνίτσελ του Figlmuller, ήταν δεδομένο ότι θα επέστρεφα στο ξενοδοχείο με τα πόδια, όμως, πολύ κοντά, μια τεράστια φωτεινή ρόδα λούνα παρκ μου κίνησε την περιέργεια κι έτσι ανακάλυψα και εξερεύνησα το Praterstern, μια ολόκληρη πόλη διασκέδασης για μικρούς και μεγάλους με παιχνίδια κάθε είδους, καφέ, κινηματογράφους, μαγαζιά με σουβενίρ και πρωτότυπα μουσεία. Λίγη προσοχή μονάχα, αν βρεθείτε κι εσείς εκεί τις πολύ βραδινές ώρες, απ' ότι είδα το μέρος συγκεντρώνει και ..."περίεργο" κόσμο εκτός από απλούς επισκέπτες.




Η δεύτερη μέρα αφιερώθηκε στην παλιά πόλη και το ιστορικό κέντρο της Βιέννης, αρχίζοντας από το ελληνοπρεπές Αυστριακό Κοινοβούλιο, απέναντι από το Hofburg, κτήριο χτισμένο στα πρότυπα της Ακαδημίας Αθηνών με ένα τεράστιο άγαλμα της θεάς Αθηνάς Παλλάδας στον προαύλιο χώρο να τραβά τα βλέμματα. Συνέχεια, ακριβώς δίπλα, στο περίτεχνο γοτθικό Δημαρχιακό Μέγαρο της πόλης και την όμορφη γοτθική εκκλησία Votivkirche, με τα εξαιρετικά βιτρό στο εσωτερικό της.





Η βόλτα συνεχίστηκε στα γραφικά δρομάκια της παλιάς πόλης, όπου σχεδόν κάθε κτήριο αποτελεί αξιοθέατο, με την εξαιρετική αρχιτεκτονική, τον γλυπτό διάκοσμο και την αρχοντιά που αποπνέει κάθε γωνιά. Η ατμόσφαιρα σχεδόν παντού είναι εξαιρετική, νοσταλγική, ρομαντική, δε θα κουραστείτε να ρουφάτε εικόνες. Ετοιμάστε κάρτες μνήμης και μπαταρίες για ...πολλές φωτογραφίες. Καθώς ανεβαίνετε την Karntner Strasse, λίγο πριν φτάσετε στο κτήριο της Λυρικής Σκηνής, ανακαλύψτε το "walk of fame" της Βιέννης - μαρμάρινα αστέρια στο πεζοδρόμιο αφιερωμένα σε προσωπικότητες που έγραψαν μουσική ιστορία στην πόλη. Ολόκληρο το ιστορικό κέντρο της Βιέννης έχει συμπεριληφθεί στα Μνημεία Παγκόσμιας Πολιτιστικής Κληρονομιάς της UNESCO.


Για τη συνέχεια, παραμένοντας στην παλιά πόλη, αποφάσισα να επισκεφθώ το Σπίτι-Μουσείο του Μότσαρτ (Domgasse 5), κατοικία του συνθέτη από το 1784 ως το 1787. To brand name του Μότσαρτ είναι, φυσικά, πολύ δυνατό για την πόλη όπου μεγαλούργησε και σίγουρα ο πειρασμός για κάθε επισκέπτη να βρεθεί στο διαμέρισμα που έζησε ο σπουδαίος μουσικός είναι μεγάλος. Πέρα από το γεγονός ότι θα βρεθείτε στον ίδιο χώρο όπου έζησε ο Μότσαρτ, δεν πιστεύω ότι υπάρχει κάποιος άλλος λόγος να πάτε στο Μουσείο. Τα κύρια εκθέματα είναι αντικείμενα "από την εποχή του Μότσαρτ" (όχι του ίδιου), πίνακες γνωστών, συγγενών και αριστοκρατών της εποχής και πολλά βιβλία, παλιές εκδόσεις των έργων του και βιογραφίες. Παντού η φήμη και η εποχή του Μότσαρτ, πουθενά ο ίδιος ο Μότσαρτ... Όλα αυτά σε συνδυασμό με το τσουχτερό εισιτήριο, κάνουν το Μουσείο μια εμπειρία που μπορείτε άνετα να προσπεράσετε.


Μετά από μια ακόμη επίσκεψη στον καθεδρικό του Αγίου Στεφάνου, αυτή τη φορά όπως αρμόζει, στο φως της ημέρας, κατευθύνθηκα ξανά στο Praterstern για μια ...γλυκιά βόλτα στο Μουσείο Σοκολάτας - που είχα βάλει στο μάτι από χθες. Ένα ξεχωριστό και μοντέρνο μουσείο που ξεναγεί με τρόπο ευχάριστο και ...γευστικό στην ιστορία, την καταγωγή και τη διαδρομή της σοκολάτας από τις φυτείες των κακαόσπορων μέχρι τον τελικό καταναλωτή. Έξυπνες εγκαταστάσεις, προβολές και διαδραστικά παιχνίδια κάνουν την εμπειρία ακόμα πιο όμορφη για μικρούς και μεγάλους. Μοναδικό μειονέκτημα, κατά τη γνώμη μου, η τιμή του εισιτηρίου στα 15 ευρώ - αν έχετε προμηθευτεί την Vienna Card ωστόσο, θα έχετε έκπτωση.


Την τελευταία νύχτα στη Βιέννη, την αφιέρωσα στον Δούναβη, τον ποταμό που με συνόδευσε σε όλη αυτή την όμορφη διαδρομή από τη Βουδαπέστη ως εδώ. Το σκηνικό, σαφώς λιγότερο εντυπωσιακό απ' ότι στην πρωτεύουσα της Ουγγαρίας, ωστόσο η θετική αύρα και η ενέργεια που κουβαλά μαζί του ο Δούναβης, παρασύρει όπου κι αν είσαι, απ' όπου κι αν τον κοιτάς. Μετά από μια ακόμη μεγάλη βόλτα, ξεκούραση και φαγητό ξανά στου Figlmuller - γιατί, αν έχεις δοκιμάσει το καλύτερο, μετά δυσκολεύεσαι να πας αλλού - και για το τέλος, καπουτσίνο μετά γλυκίσματος στο Castelletto (Rotenturmstrasse 24), δίπλα στο ποτάμι.


Δύο μέρες στη Βιέννη δεν είναι αρκετές, γιατί πέρα από τα αξιοθέατα και όσα έχει κανείς να δει, η ίδια η πόλη σε προκαλεί να τη ζήσεις λίγο παραπάνω, πέρα από προγράμματα, σε ρυθμούς πιο καθημερινούς και χαλαρούς. Η εβδομάδα αυτή έκλεισε με τρόπο ιδανικό, με μάτια γεμάτα όμορφες εικόνες και με ψυχή και καρδιά να νοσταλγεί ήδη την ατμόσφαιρα και τη διάθεση ενός πραγματικά μοναδικού ταξιδιού. Ενός ταξιδιού που πρέπει, σίγουρα, μελλοντικά να συνεχιστεί.

Διαβάστε για τους δύο πρώτους σταθμούς του ταξιδιού:
Πρώτος σταθμός: Βουδαπέστη
Δεύτερος σταθμός: Μπρατισλάβα

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου