17 Νοε 2017

ΑΦΡΟΔΙΤΗΣ ΔΟΞΑΣΤΙΚΟΝ - ΠΡΩΤΟ ΤΑΞΙΔΙ ΣΤΗ ΜΗΛΟ


Το δέσιμο που μπορεί να δημιουργηθεί ανάμεσα στον ταξιδιώτη και σε έναν τόπο, όταν ο πρώτος αφήνεται με ανοιχτή καρδιά και ψυχή, είναι από τις σχέσεις που ριζώνουν βαθιά. Σχέση μοναδική όσο η προσωπικότητα και η ζωή του κάθε ανθρώπου.

Το πρώτο αυτό ταξίδι στη Μήλο πέρασε απ' τα σαράντα κύματα μιας ανταριασμένης κυκλαδίτικης θάλασσας τον Αύγουστο.
Μια αναγκαστική ακύρωση εξαιτίας επαγγελματικών αλλαγών, έπειτα ο νέος, δεύτερος προγραμματισμός του, με μεγαλύτερο πλέον κόστος, τα σοβαρά προβλήματα με τη διαμονή άμα τη αφίξει στο νησί και άλλες ατυχίες, παραλίγο να θάψουν τις πάντα σημαντικές πρώτες εντυπώσεις κάτω από ένα βαρύ νέφος απογοήτευσης που θα στιγμάτιζε τις αναμνήσεις για πάντα.

Τη στιγμή, όμως, που άρχισε να μοιάζει το ταξίδι αυτό με άτυχη επιλογή, έκανε την εμφάνισή της η μόνη, ίσως, που θα μπορούσε να τα αλλάξει όλα. Θεά από μηχανής.


Βράδυ, στο πολύβουο λιμάνι του Αδάμαντα, εμφανίστηκε μπροστά μου φορώντας μαύρα ρούχα και με ένα βλέμμα όλο φωτιά, θαρρείς για να λιώσει κάθε κομμάτι πάγου που είχε φτιάξει ένα τείχος μέσα μου. Οι λίγες εκείνες ώρες που ακολούθησαν το ηλιοβασίλεμα της δεύτερης μέρας, έσβησαν μεμιάς όλες τις προηγούμενες, που δεν επέτρεψαν στον γλυκό ήλιο του Ιούνη να τις ζεστάνει. Και μετά, νύχτα πλέον, από το ακόμα πολύβουο λιμάνι, νότια, ως την άδεια από κόσμο τόσο αργά παραλία του Προβατά, σαν πρώτη νύχτα – πρώτη νύχτα του ταξιδιού, πρώτη και μιας Δημιουργίας.

Και ποια άλλη, αν όχι μια μετενσαρκωμένη αρχαία θεότητα, θα μπορούσε όντως να αλλάξει τα πάντα μ' ένα της μονάχα νεύμα; Εκείνη που έδεσε το όνομά της με την αγάπη και την ομορφιά, εκείνη που ενέπνευσε και εμπνέει τέχνη και ζωή. Γυμνή, όπως την φαντάστηκαν και την ζωγράφισαν καλλιτέχνες και πιστοί, σώμα και βλέμμα καμωμένα από λάβα ηφαιστειακή, με παρέσυρε δίχως δυσκολία για να μου δείξει με τον τρόπο της την ομορφιά του τόπου της.

Στη Μήλο, κάθε βόλτα, ακόμα και μια τυπική τουριστική περιπλάνηση, μπορεί σε μια στιγμή να ενδυθεί έναν δροσερό αισθησιασμό. Η πέτρα, η άγρια βλάστηση, χαμηλή κυρίως αλλά σχετικά πυκνή, η αίσθηση ελευθερίας και ανεμελιάς που απλώνει σαν χάδι το Αιγαίο, ζαλίζει και γεννά εικόνες που ενσαρκώνονται για να εξαϋλωθούν πάλι στο ιδεατό στην πρώτη αποστροφή του βλέμματος.


Θα βρεθεί κοντά σου από το πουθενά, αερικό που πλησιάζει, σε παίρνει απ' το χέρι και σε παρασέρνει σε γωνιές και αισθήσεις που μόνο σε μυημένους αποκαλύπτονται. Και ο μικρός φτερωτός συνοδός της, ξέρει πολύ καλά πώς να μπλέκει τους ανύποπτους και επιρρεπείς θνητούς σε φανταστικές ή λιγότερο φανταστικές περιπέτειες, ναρκώνοντας και αχρηστεύοντας κάθε αντίσταση. Έχει μάθει καλά αυτά τα μυστικά απ' τη μητέρα του, που μπορεί να αναγκάστηκε να μην κατοικεί πια στο νησί της, όμως αυτό το μοναδικό, αδιόρατο πέπλο αισθησιασμού με το οποίο το κάλυψε, παγιδεύει και θα συνεχίσει να παγιδεύει αθώα θύματα, σαν ιστός αράχνης.

Αν φυλακιστείς θα ενδώσεις. Αν ενδώσεις, θα φυλακιστείς. Δρόμος δίχως επιστροφή αυτός του έρωτα - κι ας αποζητάς μετά να ξεστρατίσεις.

Κάθε βαθιά ανάσα ατενίζοντας το ηλιοβασίλεμα από την Πλάκα, την Πλάθιενα, τον Προφήτη Ηλία στην Τρυπητή κι από το Κλήμα, γίνεται ύμνος λατρευτικός, επίκληση στην Αφροδίτη. Στο πάλλευκο Σαρακήνικο, τα απαλά, προσεκτικά βήματα γίνονται ερωτικά αγγίγματα σε ποθητό κορμί, η βοή του ανέμου καθώς μαστιγώνει τα σμιλεμένα βράχια ακούγεται σαν αναστεναγμός Σειρήνων, ενώ παραμέσα, στις σκοτεινές και δροσερές στοές των κουρσάρων, παραφυλάει ο Διόνυσος, πρόθυμος πάντα να ευλογήσει τις πιο ηδονικές γιορτές. Στις όμορφες παραλίες, αυλοί και κιθάρες παίζουν αρχαίους σκοπούς και οι φωνές των ανθρώπων γίνονται ένα με τον παφλασμό των κυμάτων. Συνδαιτυμόνες σε συμπόσιο χαράς και ελευθερίας, οικοδεσπότες όλοι, φιλοξενούμενοι και τιμώμενα πρόσωπα.


Στην αναμονή επιστροφής στο μικρό αεροδρόμιο της Μήλου, τα συναισθήματα γλυκόπικρα. Είναι από τις σπάνιες φορές που δε χαίρομαι που θα είμαι σ' αυτό το αεροπλάνο μόνος. Σκέφτομαι, θα είναι άραγε κάποιο βλέμμα στραμμένο προς τον ουρανό καθώς θα απογειώνεται και θα απομακρύνεται απ' το νησί. Και θα το νιώσω να μου εύχεται “εις το επανιδείν;”

Τα ωραία ταξίδια, να το θυμάστε, δεν τελειώνουν ποτέ. Γιατί, μετά το γυρισμό, δεν τα ζούμε πια με την πρόσκαιρη εικόνα, αλλά με το αποτύπωμά τους σε μας τους ίδιους. Και έτσι, γίνονται παντοτινά.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου