5 Ιαν 2015

ΑΙΓΙΝΑ: ΜΙΑ ΜΕΡΑ ΣΤΗΝ ΠΡΩΤΗ ΠΡΩΤΕΥΟΥΣΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ (Α' ΜΕΡΟΣ)

4.1.2015

Οι μυστικές υποσχέσεις που μοιράζεσαι μ' έναν τόπο, δίχως λέξεις, αλλά με βλέμματα, ψυχή και μνήμη, είναι υποσχέσεις καρδιάς που αντέχουν στο χρόνο, υπομένουν καρτερικά να πραγματοποιηθούν, σου εκβιάζουν πάντα χώρο στη νοσταλγία, με τον τρόπο ενός φίλου που όλο ξεχνάς απ' τις χίλιες δυο υποχρεώσεις, αλλά ξέρεις πως είναι εκεί και σε περιμένει. Μαθητής του Δημοτικού ακόμα, βρέθηκα μια μέρα στην ιστορική, πρώτη πρωτεύουσα της Ελλάδας με σχολική εκδρομή, απ' αυτές που όλα γρήγορα τα κάνεις, όλα γρήγορα τα ξεχνάς - σημασία έχει η παρέα, η απόδραση, η έστω και επίπλαστη αίσθηση αυθάδειας και ελευθερίας επιτέλους από μαθήματα και ανιαρά ωρολόγια προγράμματα. Η Αίγινα όμως έμεινε στο μυαλό μου, παρά το ότι λίγες εικόνες απ' το τότε άντεξαν ως μνήμες μέχρι σήμερα. Ήξερα πως ήθελα να ξαναπάω, ότι τούτο το νησί δεν τελειώνει μονάχα με μια φορά.


Είναι οι πρώτες μέρες του 2015 και αποφασίζω ξαφνικά μια μονοήμερη εκδρομή στην Αίγινα, η πρώτη απόδραση του νέου χρόνου, ένα ταξίδι κοντά, που όμως μπορεί και πάει μακριά. Μια τσάντα με τα απολύτως απαραίτητα στον ώμο και φύγαμε!


To φέρι «Απόλλων Ελλάς» της Hellenic Seaways ήταν στην ώρα του, λίγο μετά τις δέκα το πρωί στο λιμάνι του Πειραιά. Το συγκεκριμένο πλοίο, μαζί με άλλο ένα της HS και άλλα δύο διαφορετικών εταιρειών, λειτουργούν υπό την Κοινοπραξία Πλοίων Σαρωνικού, μια σύμπραξη Ε/Γ-Ο/Χ που προσφέρει αξιόπιστη κάλυψη δρομολογίων στον Αργοσαρωνικό και χαμηλές τιμές.


Λίγο να χαζέψεις τη θέα, λίγο να περπατήσεις στα σαλόνια και στα καταστρώματα για να ανακαλύψεις καλές γωνιές για φωτογραφίες, λίγο να «κόψεις κίνηση», έχεις φτάσει κιόλας στην Αίγινα. Η μία ώρα κι ένα τέταρτο περίπου που διαρκεί το ταξίδι με συμβατικό πλοίο (35 λεπτά με δελφίνι), φεύγει σαν ανάσα και πριν το καταλάβεις, η βορειοδυτική πλευρά του νησιού κάνει θριαμβευτική είσοδο στο τοπίο. Το πλοίο, έπειτα στρίβει αριστερά, περνώντας διαδοχικά τα ακρωτήρια Λιβάδια και Πλακάκια, ενώ δεξιά καμαρώνει το καταπράσινο Αγκίστρι, παρέα με τη βραχονησίδα Μετώπη ακριβώς μπροστά του.

Φθάνοντας στο λιμάνι, τους ταξιδιώτες και τους ναυτικούς, πάντα καλωσορίζει (ή αποχαιρετά αντίστοιχα) το κάτασπρο εκκλησάκι του Αγίου Νικολάου, μόλις λίγα μέτρα πίσω απ' το σημείο που δένουν τα πλοία. Μην παραλείψετε να μπείτε, να θαυμάσετε τις περιποιημένες αγιογραφίες και να ανάψετε ένα κεράκι στον προστάτη και επιβλέπων των θαλασσών και των ναυτικών μας.


Ξεκινώντας για την Αίγινα, δεν είχα συγκεκριμένο πρόγραμμα, πού να πάω και τι να δω. Είχα απλά σημειώσει κάποια μέρη που θα ήθελα ίσως να επισκεφθώ, αφήνοντας τα υπόλοιπα για όταν φτάσω. Μου αρέσει να μη προγραμματίζω, να προκαλώ το απροσδόκητο και το αυθόρμητο. Έτσι, το πρώτο πράγμα που αναζήτησα μόλις κατέβηκα απ' το πλοίο ήταν κάποιο σταθμό λεωφορείων ή ένα σημείο να πάρω σχετικές πληροφορίες. Μάταια. Σε όλο τον χώρο του λιμανιού δεν υπήρχε τίποτα. Βέβαια, η λαϊκή ρήση διδάσκει ρωτώντας πας στην πόλη, αλλά για μένα που είμαι Έλληνας τα πράγματα ας πούμε είναι απλά. Για τους τουρίστες όμως, έστω (που ήταν αρκετοί παρά την εποχή), θα έπρεπε θα υπάρχει ένα σημείο με πληροφορίες για τα λεωφορεία του νησιού.
Ρωτώντας, λοιπόν, έμαθα ότι ο σταθμός των λεωφορείων είναι αριστερά, όπως βγαίνουμε απ' το λιμάνι, μπροστά απ' την πλατεία Εθνεγερσίας με το ηρώο στο κέντρο της. Με ενδιέφεραν τα δρομολόγια κυρίως για την Αγία Μαρίνα, έναν πολύ δημοφιλή οικισμό στην άλλη μεριά του νησιού, έξω απ' τον οποίον βρίσκεται και ο περίφημος, αριστουργηματικός ναός της Αφαίας. Απογοήτευση και απορία. Ένα μόνο δρομολόγιο για όλη την Κυριακή, «στις δυόμιση», μου είπε ο ευγενικός κύριος στο σταθμό. «Και μετά τι ώρα γυρίζει πίσω;», «Σε περίπου δέκα λεπτά, άντε ένα τέταρτο αν αργήσει και λίγο ο οδηγός»!
Κυριακή, για το μέρος που βρίσκεται ο σημαντικότερος και διασημότερος αρχαιολογικός χώρος του νησιού (με τη διαδρομή να περνάει επίσης από τον μεσαιωνικό οικισμό της Παλαιοχώρας και το μοναστήρι του Αγίου Νεκταρίου), υπάρχει μόνο ένα δρομολόγιο από το λιμάνι και το χειρότερο, πρέπει αναγκαστικά να επιστρέψεις μόλις σε δέκα λεπτά! Πείτε με γκρινιάρη, αλλά νομίζω θα έπρεπε να υπάρχει άλλος προγραμματισμός - κι ας είναι χειμώνας.


Εγκαταλείπω τη σκέψη μου να επισκεφθώ το ναό της Αφαίας και συνεχίζω με τα πόδια αριστερά, όπου κοντά στο λιμάνι (ευτυχώς), βρίσκεται ο δεύτερος σημαντικός αρχαιολογικός χώρος της Αίγινας, η «Κολώνα». Πρόκειται για την αρχαία ακρόπολη του νησιού, έναν χώρο που τα ευρήματα τοποθετούν την πρώτη του κατοίκηση στην εποχή του Χαλκού (περίπου 3500 π.Χ.). Στην κορυφή του μικρού λόφου κατά την αρχαιότητα δέσποζε ο ναός του Απόλλωνα, κατασκευασμένος περί τον 6ο αιώνα π.Χ, από τον οποίον σήμερα σώζεται μόνο μία κολώνα - γι' αυτό και ολόκληρος ο χώρος ονομάστηκε «Κολώνα».


Νοτιοανατολικά βρισκόταν δεύτερος ναός, αφιερωμένος στην Αρτέμιδα, ενώ στα βόρεια του χώρου αποκαλύφθηκε αρχαίο νεκροταφείο στο οποίο βρέθηκαν πολλοί λαξευτοί τάφοι. Ο αρχαίος οικισμός είχε οχυρωθεί με τείχος κατασκευασμένο αρχικά περί το 3000 π.Χ. Σήμερα σώζονται τα βόρεια τείχη, η κατασκευή των οποίων ανάγεται περίπου στο 1600 π.Χ. και άλλα ερείπια που χρονολογούνται γύρω στο 1300 π.Χ. Επίσης, στη νότια πλευρά βλέπουμε κατάλοιπα Βυζαντινών κτισμάτων και υπολείμματα από τις κατοικίες των ιερέων.





Μόνος στον αρχαιολογικό χώρο, άλλος κανείς όση ώρα περπατώ ανάμεσα στα ερείπια (πόσο άσχημα ηχεί αυτή η λέξη όταν τη χρησιμοποιείς για νικητές των αιώνων). Ο αέρας περνάει μέσα απ' τις πέτρες και τραγουδάει σε απόλυτη συμφωνία μαζί με τα φύλλα των γύρω δέντρων. Ψηλά, μπροστά, τριγύρω, ο ουρανός κι η θάλασσα γίνονται ζωγραφιά καθώς το φως ερωτοτροπεί με τα σύννεφα χρωματίζοντας θαυμάσια το τοπίο σαν παιδί που παίζει με κηρομπογιές ή πλαστελίνη. Ησυχία, αρμονία, ιστορία, γαλήνη.




Μετά την «Κολώνα», πίσω στην πόλη της Αίγινας, όπου με περιμένουν πολλά και άκρως ενδιαφέροντα, αξιοθέατα με όλη τη σημασία του όρου. Πριν όμως, μια απρόσμενη συνάντηση στην παραλία δεξιά, λίγο πριν περάσω ξανά την πλατεία Εθνεγερσίας. Κρυμμένη, κυριολεκτικά, μέσα σε δέντρα, διακρίνω μια μπρούτζινη προτομή τοποθετημένη σε μαρμάρινο βάθρο. Πλησιάζω και βρίσκομαι μπροστά ...στον Νίκο Καζαντζάκη! Η αγάπη που είχε ο μεγάλος Έλληνας συγγραφέας στην Αίγινα είναι γνωστή. Εκεί έχτισε την πρώτη προσωπική του μόνιμη κατοικία, εκεί έγραψε μεγάλο μέρος του έργου του, εκεί φιλοξένησε τον Σικελιανό, τον Πρεβελάκη και άλλους φίλους του. Δυστυχώς, δε βόλευε να πάω να δω το σπίτι του από κοντά, καθώς βρίσκεται στην περιοχή Πλακάκια - σίγουρα όμως μια άλλη φορά αξίζει και επιβάλλεται ένα προσκύνημα στο «κουκούλι» του Καζαντζάκη.


Περπατώντας στην πόλη της Αίγινας, σε στενά στην πλειοψηφία τους δρομάκια, γεμάτα όμορφα σπίτια, διώροφα τα περισσότερα και βαμμένα εξωτερικά με διαφορετικά χρώματα, με ωραίες ολάνθιστες αυλές κάτω και μεγάλα παράθυρα και πόρτες επάνω, βιώνεις ένα συναρπαστικό, νοσταλγικό ταξίδι στο χρόνο, όσο και μια διαφορετική βόλτα στο σήμερα. Παρά τις πολλές «σύγχρονες παρεμβάσεις», η παραδοσιακή αρχιτεκτονική είναι ακόμα το «αφεντικό», με παλιά διατηρητέα ή καινούρια κτήρια σε παλιό ύφος να κερδίζουν παντού το βλέμμα, σαν καλοντυμένες κομψές κυρίες που πάντα γοητεύουν με μια σαγήνη διαχρονική. Οι μυρωδιές από τα δέντρα και από κάποιες αόρατες φρεσκοαπλωμένες μπουγάδες μπλέκονται με την πάντα μεθυστική αύρα της θάλασσας και το μυαλό δεν αντιστέκεται, ακολουθεί.










Και γάτες, πολλές γάτες, παντού.





Συνεχίστε στο δεύτερο μέρος του αφιερώματος στην Αίγινα.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου